Arkeoloji terimi olarak Manicilik: M.S. III. yüzyılda, İranlı din reformcusu Mani tarafından kurulan dine verilen ad. Zerdüştçülükteki ikincilliği daha da ileri götürerek, bütün maddi ve bedensel olan şeyleri kötü diye niteleyerek reddetmiştir. Bu dine inananlar bir yanda katı bir cinsel oruç uygulayan seçkin zümre ile öte yandan evlenmelerine ve dünyada kanaatkârlıkla yaşamalarına izin verilen sıradan üyelere ayrılıyorlardı. Manicilik M.S. VI. yüzyılda Hıristiyanlık tarafından ezilmiştir.
Benzer Arkeoloji Terimleri:
- Imperium
Roma'da, kralların sahip olduğu yürütme yetkisine verilen ad.
- Minoa Seramik Dönemi
Arthur Evans'ın Girit'in efsanevi kralı Minos'tan türettiği ve Yunanca
- En'am
En'am suresi ile diğer Kur'an surelerinin bir kısmını içeren kitaba ve
- Eyvan Tipi Türbe
Gövde bölümü eyvan biçiminde olan bir grup Anadolu mezar anıtına veril
- Minber
Camilerde cuma namazında hutbe okunan yer. Genellikle birkaç basamak y
- Apella
Sparta'da Halk Meclisi'ne verilen ad.
- Çörten
Oluk ağzı. (En çok sevilen tipi aslan başı şeklinde yapılmış olanlardı
- Decuria
Roma'nın krallık döneminde curia'ları oluşturan 10 kişilk gruplara ver
- Vomitorium
İzleyicilerin tiyatroya giriş çıkışlarını sağlayan üstü kapalı geçite
- Antefix
Kiremit sıralarının uçlarını tutan süslemeli unsur.
