Arkeoloji terimi olarak Manicilik: M.S. III. yüzyılda, İranlı din reformcusu Mani tarafından kurulan dine verilen ad. Zerdüştçülükteki ikincilliği daha da ileri götürerek, bütün maddi ve bedensel olan şeyleri kötü diye niteleyerek reddetmiştir. Bu dine inananlar bir yanda katı bir cinsel oruç uygulayan seçkin zümre ile öte yandan evlenmelerine ve dünyada kanaatkârlıkla yaşamalarına izin verilen sıradan üyelere ayrılıyorlardı. Manicilik M.S. VI. yüzyılda Hıristiyanlık tarafından ezilmiştir.
Benzer Arkeoloji Terimleri:
- Çivi Yazısı
Mezopotamya'da geliştirilen ve ıslak kile, çiviye benzer uçla bastırar
- Minber
Camilerde cuma namazında hutbe okunan yer. Genellikle birkaç basamak y
- Ulu Cami
Her şehrin ya da büyükçe yerleşme merkezinin en büyük camii. Cuma nama
- Rumî
Türk ve İslam sanatında Batı kökenli süsleme motifi. Yarım palmetlerde
- Tripolis
Bugünkü Yenicekent sınırları içinde kalan antik kent. Bu kent antik Li
- Sütunçe
Küçük sütun. Mihrap ve portal gibi yerlerde daha çok dekoratif amaçla
- Klerukhia
Fakir Yunan yurttaşlarının yaşayabilmesi için oluşturulan kolonilere v
- Decuria
Roma'nın krallık döneminde curia'ları oluşturan 10 kişilk gruplara ver
- Deme
Yunanca 'demos' kelimesinden gelmektedir. Eski Yunanistan'da sitelerin
- Çan Kulesi
Kilise çanının bulunduğu yapı. Başlı başına bir mimari yapıt sayılabil
